Als er werkelijk zoveel krapte op de arbeidsmarkt is, waar zijn dan de organisaties die actief zoeken naar de ervaring die nu langs de kant staat?

Het debat over de krapte kent al jaren een vaste dynamiek. De boodschap is steevast eenduidig: de werkzoekende moet zich aanpassen. Anders profileren. Flexibiliseren. Een andere opleiding volgen. Omscholen. Een ander beroep kiezen.

Er is inmiddels collectief een compleet circus opgetuigd om mensen beter te laten aansluiten op de arbeidsmarkt. Maar daarmee blijft de belangrijkste bedrijfskundige vraag buiten schot: redeneren we niet te veel vanuit één kant van de medaille?

In een echte krappe markt zou de dynamiek aan de vraagzijde moeten kantelen. Toch blijft de traditionele wervingsketen vaak onveranderd passief.

Als een supermarkt geen brood heeft, gaat hij op zoek naar een bakker. Maar als een organisatie een serieus tekort heeft aan specifieke kennis en ervaring, lijkt ze veel vaker afwachtend te turen naar LinkedIn, een recruiter of een vacaturesysteem. Hopend op die ene perfecte kandidaat die reageert.

Organisaties hebben hun werving steeds verder geautomatiseerd en uitbesteed aan systemen en recruiters die onbewust zijn getraind op risicomijdend gedrag. Het is een lui, rigide en inefficiënt systeem geworden. Er wordt gezocht op exacte trefwoorden en kant-en-klare profielen om kandidaten te vinden die naadloos in een vooraf gedefinieerd hokje passen.

Het resultaat is een paradox: terwijl organisaties in de media aangeven dat ze vastlopen door een tekort aan expertise, blijft hoogwaardige kennis en decennia aan praktijkervaring onbenut. Het huidige wervingsmodel is simpelweg niet in staat om aanwezige expertise te vertalen naar oplossingen voor de eigen organisatie.

Als een markt structureel verandert, verandert ook de verantwoordelijkheid. Een organisatie met een substantieel probleem kan het zich in theorie niet veroorloven om braaf te wachten tot de perfecte kandidaat zich via de traditionele kanalen aandient.

De werkelijke transitie begint pas wanneer organisaties veel actiever kijken welke kennis, ervaring en expertise al in de markt aanwezig is. We roepen dat we mensen zoeken die 'direct impact' maken, maar bij de selectie weegt leeftijd nog te vaak zwaarder dan ervaring. Alsof jarenlange expertise ineens verdampt zodra iemand een bepaalde leeftijd bereikt.

Het is makkelijker om te klagen dat het 'schaap met de vijf poten' niet reageert, dan verantwoordelijkheid te nemen voor een actieve zoektocht naar de kennis en ervaring.

Welke organisaties hebben een probleem groot genoeg om de traditionele HR-systemen te omzeilen, en iemand met overtollige decennia aan ervaring rechtstreeks aan tafel te halen?

Wordt de plank hier misgeslagen door automatisering en angst voor leeftijd, of ligt de oorzaak dieper?

Hé bestuurders, het beste wat je kunt doen met een ERP-transformatie?

Laat de ERP-leverancier bepalen hoe je toekomstige processen eruit moeten zien en hoe die door zijn ERP-oplossing ondersteund worden.

🛋️ Scheelt een hoop werk.

Geen maandenlang je eigen processen uitpluizen.
Geen applicatielandschap rationaliseren.
Geen eindeloze discussies over wat je organisatie werkelijk nodig heeft.

Je laat de leverancier gewoon zien hoe je vandaag werkt en vraagt hoe het morgen moet.

En als het straks niet werkt?

Ich habe es nicht gewusst.

De leverancier heeft het tenslotte ontworpen.

🛑 Klinkt absurd?

Toch zie ik organisaties dit in de praktijk regelmatig bijna letterlijk zo aanpakken.

🎯 Je moet je eigen processen beter kennen dan de leverancier.

Niet globaal. Niet high-level. Maar tot op proces-, data- en applicatieniveau.

Je weet exact:

• welke processen waarde leveren
• welke processen je organisatie werkelijk onderscheiden
• welke applicaties waarde toevoegen en welke weg kunnen
• hoe je toekomstige architectuur eruitziet
• wat je van een ERP-oplossing nodig hebt

🔎 En dan komt het gedeelte dat ik nog steeds opvallend weinig zie:

Je vertrouwt niet op de demo. Je onderzoekt de software zelf.

Handleidingen doorspitten.
Configuratiemogelijkheden onderzoeken.
Procesflows van aanbieders analyseren.
Verschillen naast je eigen procesvarianten leggen.

Waarom?

Omdat ik in mijn carrière meerdere keren heb meegemaakt dat ik aan tafel meer wist over de mogelijkheden van de software dan de consultant tegenover me.

Ervaring leert, je kunt er simpelweg niet op vertrouwen dat een implementatiepartner aan tafel weet wat er allemaal echt mogelijk is.

Omdat het jouw organisatie is.

Daarna pas komt de selectie.

🛠️ En dan heb je nog iets anders te doen voordat je überhaupt begint: je organisatie opruimen.

Applicaties rationaliseren.
Processen verbeteren.
Knelpunten weghalen.
Eigenaarschap organiseren.

De organisatie voorbereiden op de verandering.

Want als je dat allemaal overslaat, heb je uiteindelijk wel een ERP-systeem.

But nobody can tell you if you solved the right problem.

Dat is precies waarom ik ERP-selectie nooit als een softwarekeuze heb gezien.

Het is de voorbereiding op de organisatie die je daarna wilt bouwen.

International companies demand a multi-tier collaboration ecosystem across the supply chain.

The real shift is from a single buyer–supplier relationship to a multi-enterprise network in which companies can collaborate across multiple tiers.

Where traditional software such as ERP or a supplier portal is primarily designed around the individual company and its direct relationships, a network connects the supply chain across multiple tiers.

And that unlocks capabilities that go far beyond transactions between a buyer and a Tier 1 supplier:

• One central environment: Both customer and supplier log in once and are directly connected. No proliferation of separate supplier portals, but one shared space for the entire ecosystem.
• One version of the truth: The connection works both ways. No more EDI messages bouncing back and forth or Excel sheets clogging up the inbox. When a customer changes their forecast, the supplier sees it instantly, allowing them to align production and capacity flawlessly. The customer, in turn, gets a supplier who can react much faster to market shifts.
• Multi-tier visibility: You look directly beyond your Tier 1 supplier. A raw material shortage at a Tier 2 or Tier 3 partner becomes visible before it stops the line, giving you the chance to act before the problem hits production. The Tier 1 supplier gets the same visibility into its own supply chain and can adjust production before the shortage reaches its factory.
• Network effects: Every newly connected company adds new capabilities to the network. This is a regulated ecosystem where business is conducted with suppliers that have already been verified and authorized, including relevant certifications, compliance, and audits. A supplier already connected to the network can subsequently collaborate with new customers without having to launch a complex and time-consuming IT integration project every single time. For both parties, the next step becomes significantly easier.

But the most interesting part is what happens next.

Within such a network, participants can work together on:

• Product & Engineering: product requirements, material choices, specifications, engineering changes, samples, approvals
• Supply Chain & Operations: packaging, production readiness, costing
• Strategy & Compliance: compliance, sustainability, traceability

Then the dynamic changes fundamentally.

The question moves from:

“Here is my PO. When will you deliver?”

to:

“We develop, source, produce and improve this product together across the entire supply chain.”

That is the real promise of a multi-enterprise supply chain network.

And that reality goes far beyond a Supplier Engagement portal.

Internationale bedrijven vragen om een ecosysteem voor multi-tier samenwerking over de hele keten heen.

De echte verschuiving zit in de overgang van een één-op-éénrelatie tussen klant en leverancier naar een multi-enterprise netwerk waarin bedrijven over meerdere tiers van de keten samenwerken.

Waar traditionele software zoals ERP of een portaal primair vanuit de eigen organisatie en haar directe relaties is ingericht, verbindt een netwerk de hele keten over meerdere lagen heen.

En dan komen krachten vrij die veel verder gaan dan alleen transacties tussen een inkoper en een Tier 1-leverancier:

• Eén centrale omgeving: Zowel klant als leverancier loggen één keer in en zijn direct met elkaar verbonden. Geen wildgroei aan losse portalen meer, maar één gedeelde ruimte voor het hele ecosysteem.
• Eén versie van de waarheid: De verbinding werkt twee kanten op. Geen EDI-berichten die heen en weer schieten of Excel-lijsten in de mail. Wijzigt een klant zijn forecast, dan krijgt de leverancier direct zicht op de veranderende vraag en kan hij zijn productie en capaciteit daarop afstemmen. De klant krijgt op zijn beurt een leverancier die eerder kan reageren wanneer de markt verandert.
• Multi-tier zichtbaarheid: Je kijkt direct voorbij je Tier 1-leverancier. Dreigt er een grondstoffentekort bij een Tier 2- of Tier 3-partner? Dan grijp je proactief in voor de lijn stilvalt. De Tier 1-leverancier krijgt hetzelfde zicht op zijn eigen toeleveranciers en kan zijn productieplanning tijdig bijsturen.
• Netwerkeffecten: Ieder nieuw aangesloten bedrijf voegt nieuwe mogelijkheden toe aan het netwerk. Dit is een gereguleerd ecosysteem waar zakendoen plaatsvindt met leveranciers die vooraf zijn geverifieerd en geautoriseerd, inclusief relevante certificeringen, compliance en audits. Een leverancier die al op het netwerk is aangesloten, kan vervolgens met nieuwe klanten samenwerken zonder telkens opnieuw een complex en tijdrovend IT-integratietraject te moeten opstarten. Voor beide partijen wordt de volgende stap daardoor eenvoudiger.

Maar het interessantste is wat er vervolgens in zo'n netwerk gebeurt.

Iedere deelnemer werkt samen aan:

• Product & Engineering: product requirements, materiaalkeuzes, specificaties, engineering changes, samples, approvals
• Keten & Operations: packaging, production readiness, costing
• Strategie & Compliance: compliance, sustainability, traceability

Dan verandert de dynamiek fundamenteel. De vraag verschuift van:

“Hier is mijn PO, wanneer lever je?”

Naar:

“We ontwikkelen, sourcen, produceren en verbeteren dit product gezamenlijk door de hele keten heen.”

Dat is de echte belofte van een multi-enterprise supply chain network.

Dat is de werkelijkheid die veel verder gaat dan een Supplier Engagement portaal.

Wie denkt dat Microsoft met de aangekondigde Supplier Engagement-functionaliteit iets nieuws introduceert, heeft niet gezien hoe volwassen multi-enterprise supply chain collaboration platforms inmiddels de markt domineren.

De afgelopen maanden heb ik mij verdiept in deze markt en wat deze platformen internationale organisaties al bieden.

Supplier collaboration gaat veel verder dan een leveranciersportaal voor purchase orders, RFQ's en invoices. Het gaat om samenwerking over de volle breedte van de keten: van development, sourcing en planning tot productie, kwaliteit, compliance, logistiek en transacties.

Sta je op het punt om je samenwerking met leveranciers fundamenteel te versterken, kijk dan naar:

🌐 De grote netwerken & ERP-backbones

• Infor Nexus: Een wereldwijd multi-enterprise netwerk met tienduizenden aangesloten partijen, waarin supply chain collaboration, logistics en supply chain finance samenkomen.

• SAP Business Network: Van supplier discovery en sourcing tot transacties en supplier collaboration, gebouwd rond een wereldwijd B2B-netwerk.

🏷️ De sectorspecifieke zwaargewichten

• TradeBeyond: Brengt sourcing, supply chain sustainability en PLM samen in een multi-enterprise netwerk dat merken en retailers helpt om sneller en meer compliant producten op de markt te brengen.

• Bamboo Rose: Een collaborative platform voor retail en consumer goods dat de levenscyclus van inkoop, productontwikkeling, wereldwijde sourcing en supply chain-executie volledig digitaliseert.

⚙️ De operationele & manufacturing specialisten

• Winddle (Retail & Consumer Goods): Winddle verbindt retailer, leverancier, fabriek en logistieke partners en ondersteunt de samenwerking van planning en tracking tot orderbeheer, leverancierscommunicatie en documentbeheer. Winddle wordt sinds 2016 gebruikt bij RougeGorge en is recent door Ysé geselecteerd.

• Jakamo (Tech & Discrete Manufacturing): In 2012 ontstaan vanuit een concrete constatering: de maakindustrie beschikte niet over een onafhankelijk, gebruiksvriendelijk platform voor samenwerking tussen bedrijven. Inmiddels gebruiken meer dan 3.000 bedrijven in meer dan 50 landen het platform.

• Valuechain (Aerospace, Automotive & Heavy Manufacturing): Verbindt complete multi-tier supply networks voor performance, kwaliteit, compliance en ESG tot diep voorbij de Tier-1-relatie.

• TADA (Complex Discrete Manufacturing & CPG): Orkestreert complete leveranciers-ecosystemen door data over planning, executie en supplier operations realtime te verbinden.

Dit is de markt waarin Microsoft nu met Supplier Engagement probeert aan te sluiten — een markt die al jaren wordt gedomineerd door volwassen multi-enterprise platformen.

Wie verder kijkt dan het eigen ERP-ecosysteem ziet dat ketens allang over meerdere tiers, domeinen en partijen worden georkestreerd. Daar ligt de echte volwassenheid van supplier collaboration.

Dus voordat je een nieuwe supplier collaboration-oplossing selecteert: kijk eerst even wat er buiten je eigen ERP-ecosysteem al bestaat.

Anyone who believes Microsoft is introducing something new with its recently announced Supplier Engagement functionality has not seen how mature multi-enterprise supply chain collaboration platforms already dominate the market.

Over the past few months, I have been examining this market and what these platforms already offer international organizations.

Supplier collaboration goes far beyond a supplier portal for purchase orders, RFQs and invoices. It is about collaboration across the full breadth of the supply chain: from development, sourcing and planning to production, quality, compliance, logistics and transactions.

If you are looking to fundamentally strengthen your collaboration with suppliers, take a look at:

🌐 The major networks & ERP backbones

• Infor Nexus: A global multi-enterprise network with tens of thousands of connected parties, bringing together supply chain collaboration, logistics and supply chain finance.

• SAP Business Network: From supplier discovery and sourcing to transactions and supplier collaboration, built around a global B2B network.

🏷️ The sector specialists

• TradeBeyond: Brings sourcing, supply chain sustainability and PLM together in a multi-enterprise network that helps brands and retailers bring products to market faster and with greater compliance.

• Bamboo Rose: A collaborative platform for retail and consumer goods that fully digitizes the lifecycle of procurement, product development, global sourcing and supply chain execution.

⚙️ The operational & manufacturing specialists

• Winddle (Retail & Consumer Goods): Winddle connects retailers, suppliers, factories and logistics partners and supports collaboration from planning and tracking through order management, supplier communication and document management. Winddle has been used by RougeGorge since 2016 and was recently selected by Ysé.

• Jakamo (Tech & Discrete Manufacturing): Founded in 2012 after its founders identified a very concrete problem: the manufacturing industry lacked an independent, user-friendly platform for collaboration between companies. Today, more than 3,000 companies in over 50 countries use the platform.

• Valuechain (Aerospace, Automotive & Heavy Manufacturing): Connects complete multi-tier supply networks for performance, quality, compliance and ESG, reaching well beyond the Tier-1 relationship.

• TADA (Complex Discrete Manufacturing & CPG): Orchestrates complete supplier ecosystems by connecting data across planning, execution and supplier operations in real time.

This is the market Microsoft is now trying to gain a foothold in with Supplier Engagement.

Looking beyond your own ERP ecosystem, you can see that supply chains have long been orchestrated across multiple tiers, domains and parties. That is where the real maturity of supplier collaboration lies.

So before selecting a new supplier collaboration solution, take a look at what already exists outside your own ERP ecosystem.

Wacht eens even... jullie hebben dit toch zelf jarenlang aangemoedigd?

LinkedIn presenteert AI-slop als een nieuw probleem, terwijl het vooral de uitvergroting is van gedrag dat jarenlang werd beloond.

Met die gedachte drukte ik vandaag voor de eerste keer op LinkedIn's nieuwste, meest 'revolutionaire' en 'veelbelovende' functie: de fantastische 'Seems like AI slop'-knop. Een knop waarmee wij, de gebruikers, nu zomaar handmatig zielloze AI-posts en de stortvloed aan advertenties uit onze eigen tijdlijn mogen wegfilteren.

De introductie van deze knop legt de pijnlijke werkelijkheid bloot: het platform verslikt zich in de geautomatiseerde overvloed die het zelf heeft uitgelokt.

LinkedIn werd groot dankzij professionals die echte kennis en inzichten deelden. Maar naarmate algoritmes gingen bepalen wat zichtbaar werd, maakte dat netwerk plaats voor een hyper-commerciële aandachtsmotor.

Zichtbaarheid, bereik en engagement werden belangrijker dan de inhoud.

Bijdragen die snel interactie opriepen, kregen voorrang.

Daarmee veranderde ook het gedrag op het platform. De vraag werd steeds vaker: "Hoe zorg ik dat mijn bijdrage wordt gezien?" in plaats van: "Welke kennis kan ik toevoegen?"

En toen kwam generatieve AI

Een technologie die precies dat proces van aandacht trekken enorm eenvoudig maakte. In luttele seconden rolt er een post uit met de exacte patronen die het algoritme jarenlang heeft beloond: herkenbare openingszinnen, een quasi-persoonlijk verhaal, algemene lessen en een inspirerende uitsmijter.

Nu waarschuwt LinkedIn voor AI-slop en vraagt het ons om de rotzooi op te ruimen.

Maar de oorzaak ligt dieper. AI heeft het probleem niet veroorzaakt.

Het heeft alleen zichtbaar gemaakt wat al langer aanwezig was. Een platform beloont uiteindelijk het gedrag dat het stimuleert. Jarenlang waren dat korte, makkelijk consumeerbare posts met herkenbare formats, veel emotie en veel persoonlijke positionering.

Als de beloning puur bestaat uit vaker posten, meer reacties en meer persoonlijke profilering, dan ontstaat er vanzelf een markt voor hulpmiddelen die dat proces versnellen.

De uitdaging voor LinkedIn ligt daarom bij de vraag welke waarde het platform in de toekomst wil beschermen. Want de kracht van LinkedIn kwam voort uit professionals die iets te delen hadden. Hun ervaring. Hun kennis. Hun inzichten.

Wanneer die bijdragen verdwijnen tussen een stroom van geoptimaliseerde aandacht, verliest het platform precies datgene waarop het gebouwd is. Een netwerk kan alleen waarde houden wanneer de mensen die de waarde creëren zich er nog in herkennen.

De richting van de oplossing is eigenlijk vrij simpel: waardevolle artikelen en bijdragen weer een echt podium geven en stoppen met het belonen van formats die puur op snelle clicks zijn gericht.