Soms lijkt alles aanwezig om te sturen.
Systemen, dashboards, rapportages.
En toch voelt de grip op de keten verrassend fragiel.
Ik zie het vaak in internationale handel.
Er is zwaar geïnvesteerd in software. Niet uit naïviteit, maar uit ambitie.
Niet omdat men dacht dat het makkelijk zou zijn, maar omdat het nodig was.
En toch blijft de operatie onrustig.
Niet omdat de technologie faalt.
Maar omdat complexiteit zich niet laat temmen door automatisering alleen.
Zodra afdelingen hun eigen waarheid gaan organiseren, verdwijnt regie.
Niet uit onkunde, maar uit druk.
Dan ontstaan de bekende reflexen: extra lijstjes, uitzonderingen, mails buiten het systeem om.
Niet omdat men het systeem niet wil gebruiken, maar omdat het systeem het werk niet meer volgt.
Wat ik in de praktijk heb geleerd — bij grote internationale organisaties en later ook daarbuiten — is dat volwassenheid niet te koop is.
Je kunt systemen kopen.
Je kunt partners inhuren.
Maar grip ontstaat pas wanneer organisatie, proces en gedrag samenkomen.
Daar werk ik aan.
Niet door nog een oplossing toe te voegen, maar door rust en richting terug te brengen. Zodat technologie weer ondersteunt in plaats van compenseert.
Het doel is geen perfect systeem.
Het doel is een organisatie die haar eigen complexiteit aankan.
Als dit herkenbaar klinkt, is dat meestal geen toeval.