De meeste transformaties lopen niet vast op technologie.
Ze lopen vast op het moment waarop niemand meer hardop durft te zeggen dat de gekozen richting spanning begint te geven.
Het programma draait.
De roadmap ligt vast.
De leverancier is geselecteerd.
En toch voelt iedereen dat het schuurt.
Dan volgen de bekende reflexen:
- • versnellen
- • herstructureren
- • tooling toevoegen
- • “meer grip” organiseren
Wat zelden gebeurt, is even stilstaan bij de vraag of de samenhang nog klopt.
Of besluiten nog gedragen worden.
Of eigenaarschap nog helder is.
In veel organisaties komt die vraag pas op tafel wanneer het al pijn doet.
Dat zijn geen makkelijke gesprekken.
Steeds vaker speelt dit in de organisaties waar ik actief ben.
Dit zijn geen gesprekken voor het podium.
Wel voor mensen die verantwoordelijkheid dragen.