De vraag komt nooit op tijd.
Niet voor de keuze — altijd erna.
Je zit in de boardroom.
Het project loopt.
De implementatie hapert.
Kosten rijzen de pan uit.
Frustratie groeit.
Twijfel wordt uitgesproken, maar pas wanneer iedereen het voelt.
Altijd voorzichtig.
Altijd te laat.
Altijd wanneer het project al begint te schuren.
“Hadden we het niet anders moeten aanpakken?”
Op papier leek het perfect.
Een implementatie die “direct kon starten”.
Een verhaal dat klopte — tot de praktijk zich liet zien.
Niet omdat er iets nieuws gebeurde.
Niet omdat er een verrassing opdook.
Maar omdat zichtbaar werd wat al die tijd onder de oppervlakte lag: processen die nooit echt pasten, integraties die nooit eenvoudig zouden zijn, een strategie die nog niet stevig stond en een samenwerking die dat al weerspiegelde.
Iedereen wist het.
Iedereen voelde het.
Maar niemand benoemde het.
De praktijk legt alleen bloot wat al aanwezig was.
En precies daar komt de echte vraag: niet of de oplossing verkeerd was, maar of de organisatie er klaar voor was.
Want een implementatie vergroot alles uit.
Helderheid wordt scherper. Ruis wordt luider.
Elke keuze die te vroeg is gemaakt, komt terug als vertraging.
Elke onduidelijkheid in processen wordt een blokkade.
Elke strategische twijfel wordt een projectrisico.
En dan lijkt het alsof de keuze faalt.
Alsof de partner tekortschiet.
Alsof de technologie niet doet wat beloofd is.
Maar het doet precies wat het moet doen: het confronteert je met je eigen fundament.
Niet om schuld te zoeken. Niet om fouten aan te wijzen. Maar omdat elke keuze vraagt om helderheid — en elke onhelderheid vroeg of laat naar boven komt.
Daarom komt die vraag altijd te laat.
Niet omdat mensen het niet zagen, maar omdat niemand het durfde zeggen.
En precies daar begint het echte werk.
Niet in de software. Niet in de configuratie.
Maar in de bereidheid om te kijken naar wat er al was.