De onderstroom die keuzes en voortgang stuurt
Wat mij in de afgelopen jaren steeds duidelijker is opgevallen, is dat keuzes, strategie en voortgang in projecten vaak niet in plannen of besluiten zichtbaar zijn, maar in wat onderhuids gebeurt.
Op papier klopt de richting.
In gedrag zie je iets anders.
Die onderstroom is zelden expliciet, maar wel bepalend voor wat vooruitgaat en wat blijft hangen. Je ziet dat terug in signalen zoals:
- 😶 instemming zonder zichtbare betrokkenheid
- ⚠️ besluiten die zijn genomen maar niet worden gedragen of uitgevoerd
- 🙈 kennis en ervaring die bewust buiten beeld wordt gelaten
- 👤 mensen die niet zichtbaar deelnemen maar wel bepalen wat wel en niet kan
- 🤫 stilte die richting geeft zonder dat iemand dat hardop zegt
Onder de oppervlakte spelen zaken die nauwelijks worden benoemd maar wel alles sturen: macht, angst, status, vertrouwen en psychologische veiligheid.
In stuurgroepen en gesprekken met opdrachtgevers zijn deze onderwerpen zelden bespreekbaar. Niet omdat ze onbelangrijk zijn, maar omdat ze raken aan wat een organisatie nog niet kan of durft te erkennen.
Juist in die onderstroom wordt zichtbaar welke keuzes haalbaar zijn, welke strategie wordt gedragen en waar de voortgang ontstaat.
Zolang je alleen kijkt naar wat gezegd en vastgelegd wordt, lijkt alles logisch.
Pas als je let op wat mensen doen, en vooral op wat ze laten, wordt zichtbaar wat er werkelijk speelt.
Projecten worden sterker wanneer directies eigenaarschap nemen over wat er onderhuids gebeurt. Het begint met één vraag: wat bespreken we hier nu niet?
Want pas dan stuur je niet alleen op wat gepland is, maar op wat er daadwerkelijk gebeurt.
Wat er onderhuids gebeurt, stuurt alles.